مثنوی کودکانه در مورد شهید هادی رضایی نسب

شهید هادی رضایی نسب

سلام ما به صادقین                                     بر شهدای راه دین

برآن شهید مهربان                                     که هدیه داده جسم و جان

ای بچه های خوب و پاک ایران                                     غنچه های قشنگ باغ ایمان

می خوام بگم قصه براتون امروز                                     قصه یک شهید دانش آموز

قهرمان قصه ما هادیه                                     هادی ما چه بچه شادیه

تولدش اول ماه خرداد                                     خدا چه نعمتی به شهر ما داد

مهربون و خوش اخلاق و باادب                                     چه با خداست هادی رضایی نسب

اسم بابای مهربونش حسن                                     همون که داد شهید برای وطن

اسم قشنگ مادرش طاهره                                     خیلی به درگاه خدا شاکره

هادی همش به حرف قرآن می کرد                                     به مادرش همیشه احسان می کرد

تنبل نبود اهل تلاش و کوشش                                     علاقه داشت به کشتی و به ورزش

عضو تیم کشتی شهر ما بود                                     مربی ورزش بچه ها بود

تحصیلاتش سوم راهنمایی                                     با پدرش می رفت به راهپیمایی

یه روز تو مدرسه امام جماعت                                     برای بچه ها می گفت از غیرت

می گفت باید دفاع کنیم از وطن                                     ناموس ما نشه اسیر دشمن

حفاظت از کشور خوب ایران                                     وظیفهٔ هر مومنِ مسلمان

وقتی شنید حرفهای این روحانی                                     گفت کجا رفته غیرتت ایرانی؟

باید برم به جنگ دشمن دین                                     دشمن خاک و عزت مسلمین

هادی ما سنش رو دستکاری کرد                                     می گفت باید اسلام ُزود یاری کرد

تو سال شصت راهی جبهه ها شد                                     رزمنده ای دلیر و با صفا شد

باباش می گفت دلم می گیره غصه                                     جبهه نرو درسهات عقب میفته

گفت که میرم یاور قرآن بشم                                     مدافع کشور ایران بشم

هادی یه پهلوون بی نظیره                                     شجاع و با مرام و سربزیره

یه روز یه رزمنده  اهل سنت                                     با هادی شد آماده رقابت

هادی قبول نکرد کشتی بگیره                                     گفت می بازه یه وقت دلش می گیره

وقتی که کشتی می گرفت تو میدون                                     پشت رقیبا رو به خاک می رسون

اما یادش نرفت که پهلوونی                                     به بازو نیست فقط تو مهربونی

این پهلوون ساده وفداکار                                     منطقهٔ شوش رفته بود به پیکار

بیست ونه اسفند سال شصت بود                                     مشغول جنگیدن تفنگ به دست بود

یه روز مونده به عید و تحویل سال                                     هادی به فکر رفتنه چه خوشحال

ترکشی خورد توی سرش شهید شد                                     پیش خدا هادی چه روسفید شد

عیدت مبارک باشه ای قهرمان                                     صفا آوردی به بهشت رضوان

مدال بندگی گرفتی از یار                                     نمره بیست  شدی در عشق و ایثار

پیکر پاکش پس از یک مراسم                                     رسید به گلزار بهشت قاسم

شهید همیشه زنده و پاینده است                                     مثل یه خورشید می مونه تابنده است

حالا به یاد این شهید جاوید                                     به یاد اون کسی که تنها پرید

یک صلوات از ته دل هدیه کن                                     با این دعا تو یادشو زنده کن

نویسنده و شاعر: طاهره سادات شمسیان

مربی پرورشی مدارس شهرستان گناباد

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

bigtheme