مثنوی کودکانه در مورد شهید محمد پوریوسف

شهید محمد پوریوسف

سلام ما به صاقین                                     برشهدای راه دین

برآن شهید مهربان                                     که هدیه داده جسم وجان

تو یک محل زیبا                                     یه خونه باصفا

توشهر ما گناباد                                     این شهر خوب وآباد

یه خانواده بودند                                     که خیلی ساده بودند

اسم پدر علی بود                                     علی خیلی قوی بود

فامیل اون پوریوسف                                     ذکر خدا رو می گفت

اسم مادر فاطمه                                     مهربونه باهمه

خدا یه هدیه خوب                                     داده به این دومحبوب

محمده اسم اون                                     بچه ای شیرین زبون

آخرای تابستون                                     به دنیا اومد گریون

خونه پراز خنده شد                                     مادر دلش زنده شد

می گفت خدا ممنونم                                     همش به تو مدیونم

به من دادی یک پسر                                     یه گل پسر تاج سر

اما بگم بچه ها                                     بچه های باخدا

دوساله بود که مادر                                     عمرشو داد به پسر

شغل پدر دامداری                                     عجب مرد پرکاری

محمدِخوب ما                                     کمک می کرد به بابا

اهل کار و زراعت                                     بچه ای با محبت

درسُ زیاد دوست نداشت                                     یه قلب باصفا داشت

به جای درس و کتاب                                     به فکراین انقلاب

شعار می داد ضد شاه                                     می رفت بسیج وسپاه

عضو یه پایگاه بود                                     کاراش علیه شاه بود

به امید رهایی                                     می رفت به راهپیمایی

توی بسیج این جوان                                     شبانه بود نگهبان

می گفت خدا یارمن                                     عبادته کار من

بچه چهارده ساله                                     عازم شد رفت به جبهه

تو تیپِ شهدا بود                                     گردانی باصفا بود

اسم گردان تو سپاه                                     محمد رسوالله

محمد بسیجی بود                                     مسئول آرپی چی بود

اهل رازونیاز بود                                     وقت اذون نماز بود

تو جبهه بود مثل گنج                                     بهار. سال شصت وپنج

یه روز تو عملیات                                     باکمبودِ مهمات

می جنگید ومی جنگید                                     دشمنُ کرد ناامید

توکربلای دو بود                                     محمد اون جلو بود

منطقه حاج عمران                                     این پسر قهرمان

به آرزوهاش رسید                                     بالاخره شد شهید

آخر اردیبهشت                                     پرکشید ورفت بهشت

پیکر پاک شهید                                     یک سالی شد ناپدید

تااینکه بعد ازیک سال                                     همه شدند چه خوشحال

جنازشو آوردند                                     بهشت قاسم بردند

توگلزار شهیدان                                     کنار اون عاشقان

آروم گرفت محمد                                     پیش خدای سرمد

یادش بخیر این جوون                                     چه پاک بود ومهربون

ازاین زمین جداشد                                     همسایه خدا شد

شهید همیشه زنده است                                     یه خورشید تابنده است

حالا به یاد شهید                                     به یاد اونکه پرید

یک صلوات هدیه کن                                     تویادشو زنده کن

نویسنده و شاعر: طاهره سادات شمسیان

مربی پرورشی مدارس شهرستان گناباد

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

bigtheme