مثنوی کودکانه در مورد شهید غلامرضا جمالان

شهید غلامرضا جمالان

سلام ما به صاقین                                     برشهدای راه دین

برآن شهید مهربان                                     که هدیه داده جسم وجان

یه روستایی بچه ها                                     تواطرافِ شهرما

مردمانش با خدا                                     ساده وبی ادعا

کشاورزی کارشون                                     خدای خوب یارشون

نمی دونم شنیدی                                     روستای بیمرغ دیدی؟

وضعیت اقتصاد                                     تو اون زمان بود کساد

زندگیشون خوب نبود                                     چه دوران سختی بود

یه آقای مهربان                                     فامیل اون جمالان

اسمش محمد حسین                                     داشت دوپسرنور عین

یکیش غلامرضا بود                                     که خیلی باخدا بود

غلامرضا جمالان                                     یک پسر باایمان

به فکر درس وکتاب                                     کاراش همش روحساب

درسخون و با اراده                                     بچه ای پاک وساده

تعطیلات تابستون                                     این پسر مهربون

کمک می کرد به باباش                                     فعال وبود پر تلاش

یه قلب بی کینه داشت                                     حرفهایی توسینه داشت

با دشمنان اسلام                                     ملایم وخوش کلام

شاید پشیمون بشن                                     اسیر شیطون نشن

درزمان انقلاب                                     غلامرضا شد بی تاب

می رفت به راهپیمایی                                     چه مرد باخدایی

باباش می گفت رضا جون                                     اینقدر نرو خیابون

چراشدی هوایی                                     می ری به راهپیمایی؟

خودتو به کشتن نده                                     به دست دشمن نده

رضا می گفت باباجون                                     خالق هفت آسمون

داده به ما یه نعمت                                     اون نعمت ولایت

خمینی رهبر ماست                                     آقا تاج سرماست

باید حمایت کنیم                                     ازاو اطاعت کنیم

با اتحاد و وحدت                                     آماده شهادت

کشور روآباد کنیم                                     دلِ آقا رو شاد کنیم

باباش می گفت آفرین                                     ای پسر نازنین

من به تو ایمان دارم                                     تو رو به خدا می سپارم

رضای چهارده ساله                                     حالا خیلی خوشحاله

می خواد بره به جبهه                                     تا بشه یک رزمنده

عازم جبهه ها شد                                     دِلش غرق صفا شد

می گفت باید بجنگیم                                     نشون بدیم یه رنگیم

می گفت باید که اسلام                                     پیروز بشه یک کلام

باید که با دلی پاک                                     دفاع کنیم از این خاک

تیر با رچی جبهه بود                                     چهره اش پراز خنده بود

دوازده ماه تو جبهه                                     دشمن از او شد خسته

تو مرداد شصت و دو                                     رضا رفته بود جلو

شجاعانه می جنگید                                     والفجر سه شد شهید

ترکشی خورد توسرش                                     خونی همه پیکرش

غلامرضا جمالان                                     پرید ورفت آسمان

شهید راه خدا                                     جاش خالیه بین ما

شهید همیشه زنده است                                     یه خورشید تابنده است

حالا به یاد شهید                                     به یاد اونکه پرید

یک صلوات هدیه کن                                     تویادشو زنده کن

نویسنده و شاعر: طاهره سادات شمسیان

مربی پرورشی مدارس شهرستان گناباد

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

bigtheme