دلنوشته: پَر پرواز کجاست؟


به قلم طاهره سادات شمسیان

دبیر آموزش و پرورش

پَر پرواز کجاست؟

هیچ کس نیست بپرسد   در هیاهوی کویری بی روح

در زمینی که ترک خورده زتنهایی خویش

که نه رودی جاری است و نه آواز قناری

و نه از عشق کسی می خواند

تو به دنبال که می گردی باز

پر پرواز کجاست ؟

من به دنبال کسی می گردم

                                 تا نشانم بدهد

کوچه باغی که در آن وسعت عطر آگینش

                                         روی هر دیواری

قاصدکهای بهار گل احساس مرا می بویند

                  و شقایقهایش شعر پرواز مرا می خوانند

آخرین لحظه پرواز چقدر رویایی است

من به دنبال کسی می گردم تا مرا دریابد

    و دلم رابسپارد به همان لحظه رویایی  و سبز

پر پروار کجاست؟

چه کسی می خواند شعر پرواز مرا

چه کسی هست بداند پرپرواز کجاست

   خوب می دانم هست    نیک می دانم هست

پر پرواز به دستان نحیفی  است در آن کوچه تنگ

  کوچه بن بست ولی وصل به ماه        کوچه تاریک ولی وصل به نور

 مادری پشت درِچوبیِ آن می سوزد

 سوز تنهایی و درد                 درد هجرانِ پسر       پسری جنس صفا     رنگِ خدا

پرِ پرواز در آن قاب شهیدی است  نشسته لب طاق

                                        چشم او خیره به ماه

و نگاهش نگران  ، سوی فردای هزاران من و ما

  قاب چوبی پرِ رمز است و سوال

 که چه شد آن همه عشق؟

و چه کردید برای گل سرخ ؟

  پر پرواز چرا زخمی شد؟

      پرِ پرواز در آن قاب شهید است

                    نشسته لب طاق . . .  .

4 دیدگاه

  1. باسلام
    احساس خاصی در شعر بود وواقعا لذت بردیم
    .باتشکر از مدیریت سایت

    • سلام و عرض ادب ممنون از حسن نظر و توجه شما به مطالب سایت شهدا.انشالله همیشه در پناه حق تعالی و زیر سایه شهدا پاینده و سرافراز باشید.
      بهمن ماه۹۶
      ط. آذرنوشان

  2. سلام و درود بر همه مادران شهدا دلنوشته زیبایی بود سایت خوبی هم دارید تشکر

  3. سلام ممنون خوب بود استفاده کردم

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

bigtheme